امروز: ۱۳۹۶/۹/۲۶
www.Bohraan.com
پربیننده ترین ها

جستجو
   

سيستم كاربري
E-mail
کلمه رمز
» كلمه رمز خود را فراموش كرده ايد؟
» عضويت کاربران جديد

آمار بازدیدکنندگان سایت

آب و هوا



ارسال به دوستان  نسخه چاپی
به نقل ازشهروند:
 برنامه سنجش تاب‌آوری شهری
«برنامه سنجش تاب‌آوری شهری» City Resilience Profiling Program(CRPP)
«برنامه سنجش تاب‌آوری شهری» City Resilience Profiling Program(CRPP)  یکی از برنامه‌های برنامه اسکان بشر ملل متحد (UN-Habitat) است. شکل‌گیری برنامه سنجش تا‌ب‌آوری شهری، با تمرکز دولت‌ها بر خسارات مستقیم ناشی از زلزله‌ها و مخاطرات که در ‌سال ٢٠١١ توسط کشورهایی نظیر ژاپن و نیوزلند حدود ٣٨٠‌میلیارد دلار تخمین زده شده بود، آغاز شد.
بسیاری از دولت‌ها تلاش کردند تا براساس این برنامه، میزان تاب‌آوری خود را ارزیابی کنند و برنامه‌های عملیاتی لازم برای تاب‌آور‌تر شدن در برابر بلایای طبیعی و انسان ساخت را تدوین و اجرا کنند.
نتایج و دستاوردهای کنفرانس‌های استانبول در‌ سال ١٩٩٦ و کنفرانس ریو در‌ سال ٢٠١٢ در رابطه با پایداری و تاب‌آوری شهری «برنامه سنجش تاب‌آوری شهری» است که با استفاده از الگوهای آن تاب‌آوری هر شهر در ابعاد فضایی، فیزیکی، سازمانی، عملکردی و زمان مورد سنجش قرار می‌گیرد. برنامه تاب‌آوری از‌ سال ٢٠١٣ شروع شده و قرار است در یک روند ٥ ساله تکمیل و پس از بازبینی بین سازمان‌ها و کشورهای مختلف به اشتراک گذاشته شود.
این برنامه در پنج فاز تدوین شده است که   فاز نخست آن تعهد در اجرای برنامه، فاز دوم تشخیص وضع داده‌های جمع‌آوری شده براساس شاخص‌های معرفی شده، فاز سوم: تحلیل داده‌ها، فاز چهارم  برنامه‌های اقدام و   فاز آخر پایش و ارزیابی برنامه است.
همچنین در معرفی فاز دوم برنامه، چهار گام اصلی وجود دارد. گام نخست، شناسایی شهر است که براساس آن شناسنامه‌ای برای شهر تولید می‌شود که در ٧بخش اصلی و ١٩زیرمجموعه و درنهایت ٩٦شاخص مهم تهیه می‌شود. گام بعدی شناسایی و تحلیل ذینفعان و بهره‌وران است که در ٤سطح انجام می‌شود. گام بعدی تأثیر مخاطرات است، این‌که بدانیم این مخاطرات از چه نوعی هستند، آیا طبیعی‌اند یا انسان‌ساخت و چگونه تأثیر می‌گذارند. در این برنامه به‌طورکلی در یک طبقه‌بندی در ٦ بخش، ٣١گونه مخاطره و در مجموع ١١٢مخاطره به‌عنوان زیرمجموعه معرفی و تقسیم‌بندی شده که متاسفانه شهر تهران در معرض آسیب ‌درصد زیادی از این مخاطرات است.
گام آخر هم عناصر شهری است. ٨ عنصر اصلی شامل اقتصاد شهری، حمل‌ونقل، زیرساخت‌های شهری و... است و ٤٩عضو زیرمجموعه برای آن و ٢٠٢شاخص با ٤٢٩سوال وجود دارد که پس از شناسایی همه آنها و جمع‌آوری این اطلاعات، آنالیز صورت می‌گیرد و جایگاه شهر در نمودار میزان تاب‌آوری مشخص می‌شود.
براساس برنامه تاب‌آوری شهری، ١٠شهر از سراسر جهان انتخاب شده است که به‌عنوان نمونه مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. این شهرها عبارتند از: بالانگودا (سریلانکا)، بارسلون (اسپانیا)، بیروت (لبنان)، کاگایان د اورو (فیلیپین)، دارالسلام (تانزانیا)، کانسپشن (شیلی)، لوکوجا (نیجریه)، پرتمر (جامائیکا)، تهران (ایران) و ولینگتون (نیوزیلندی). تلاش بر آن بوده است که این شهرها نماینده مناسبی به لحاظ ویژگی‌های شهری و شهرنشینی در سراسر جهان باشند.
براساس اعلام سازمان پیشگیری و مدیریت بحران، شهر تهران به‌عنوان سازمان متولی این برنامه، با گذشت سه‌سال هنوز در مرحله سنجش قرار دارد و برای رسیدن به گام‌های دیگر این برنامه باید از این مرحله عبور کرد که در این میان همکاری و مشارکت همه بهره‌وران و سازمان‌های متولی برای پیشبرد این برنامه ضروری است.
مهم‌ترین اهداف این برنامه ایجاد اطلاعات، ابزارها و برنامه‌ها برای تصمیم‌گیران و مدیران شهری با همکاری خود آنها و اطلاع‌رسانی در زمینه وجود این ابزارها و اطلاعات در سراسرکشور در زمینه تاب‌آوری شهری است. همچنین این برنامه قصد مقایسه شهرها به لحاظ میزان تاب‌آوری را ندارد و تمرکز اصلی آن مقایسه میزان تاب‌آوری شهر در ابتدای برنامه و انتهای آن و میزان پیشرفت در تاب‌آور شدن شهر‌های نمونه است. ولی در این راستا می‌توان از تجارب موفق سایر شهرها با در نظر گرفتن شرایط شهرهای ایران استفاده کرد. بارسلون به عنوان یکی از نمونه‌های موفق در بکارگیری این برنامه توانسته است گام‌های موثری در زمینه افزایش تاب‌آوری شهری بردارد.
«دستگاه زنده‌یاب» چطور کار می‌کند؟
شهروند|  در برخی از عکس‌هایی که از حادثه پلاسکو منتشر شد، چگونگی کار یک دستگاه برای بسیاری جای سوال داشت؛ «دستگاه زنده‌یاب». تیم‌های امداد و نجات بیشتر از ۱۵‌سال است که در گوشه و کنار جهان از دستگاه‌های مختلف زنده‌یاب برای پیداکردن سریع مصدومان در زیر آوار استفاده می‌کنند.
زنده‌یاب‌ها انواع مختلفی دارند و تیم‌های امداد و نجات کشورهای مختلف از دستگاه‌هایی با مشخصات متفاوت استفاده می‌کنند. این دستگاه‌ها براساس نوع و کاربردشان برای حوادث مختلف، متفاوت هستند. اما به‌صورت معمول از حسگرهاي حرارتي، صوتي، نوري واكسيژنی و در برخی موارد دتکتور یا شناساگر مایکروویو استفاده می‌کنند. در حوادثی که تخریب گسترده وجود دارد به صورت معمول از زنده‌یاب‌هایی با حسگر صوتی استفاده می‌شود. از این دستگاه‌ها باید در سکوت مطلق محیط استفاده کرد. سنسورهای پیشرفته چنین دستگاه‌هایی در محیط نصب می‌شود و دستگاه قادر است صداها را از زیر آوار تشخیص دهد. درواقع سنسورهای این دستگاه محل حادثه را به یک میکروفن بزرگ و حساس تبدیل می‌کنند. این دستگاه‌ها همچنین قادر هستند لرزش‌هایی که احتمالا توسط مصدوم در زیر آوار تولید می‌شود را به صدا تبدیل کنند.
این صدا و لرزش می‌تواند حتی کشیده‌شدن ناخن توسط مصدوم روی یک سطح یا کوبیدن با میله یا ابزاری به جسم دیگر باشد. معمولا این دستگاه‌ها با ضبط صداها در حافظه خود به امدادگر امکان می‌دهد تا اصوات شنیده شده را مقایسه کرده و خود را به نزدیکی مصدوم برسانند. با بررسی نمودارها و گراف‌های ترسیم‌شده امدادگر به تدریج می‌تواند محل دقیق گیرافتادن مصدوم را پیدا کند تا نیروها به کندوکاو محل بپردازند. استفاده از این روش همان‌طور که گفته شد نیاز به حفظ سکوت در محیط حادثه دارد.
علاوه بر این در حوادث دیگر امدادگران از زنده‌یاب‌هایی با حسگرهای حرارتی استفاده می‌‌کنند. درواقع این حسگرها حرارت زیر آوار را به استفاده از رنگ دسته‌بندی و طیف‌های حرارتی اسکن‌شده را مشخص می‌کنند. در مواردی که منبع حرارتی زیر آوار نباشد این دستگاه‌ها کمک‌ شایانی به تشخیص حرارت بدن مصدومان و پیدا کردن آنها می‌کنند. تحقیقات جدیدی هم برای استفاده از دستگاه‌های زنده‌یاب صورت گرفته که با امواج مایکروویو کار می‌کنند. این دستگاه‌ها قابلیت شناسایی سیگنال‌های تنفس و ضربان قلب مصدوم را دارند. اساس کار آنها به این صورت است که موج مایکروویو قابلیت عبور از میان آوار را دارد و در برخورد با مصدوم زنده در زیر آوار انعکاس موج تغییرات مشخصی دارد. با استفاده از الگوریتم خاص، این دستگاه می‌تواند تنفس یا ضربان قلب را در انعکاس موج مایکروویو تشخیص دهد.
تاريخ: ۱۳۹۵/۱۱/۵

نظر کاربران
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما: