امروز: ۱۳۹۳/۴/۳۱
www.Bohraan.com
پربیننده ترین ها

جستجو
   

سيستم كاربري
E-mail
کلمه رمز
» كلمه رمز خود را فراموش كرده ايد؟
» عضويت کاربران جديد

آمار بازدیدکنندگان سایت

آب و هوا

30 C°


ارسال به دوستان  نسخه چاپی
مقاله:
 باز تعریف توسعه با مدیریت خطرپذیری
بنا به گزارش جهانی ارزیابی کاهش خطرپذیری سوانح (GAR)، بررسی حوادث دو سال اخیر در کشورهای مختلف و به ویژه زمین‌لرزه، سونامی و به دنبال آن فاجعه هسته‌ای در ژاپن بار دیگر نشان داد که مدیریت خطر پذیری مفهوم مهمیست که باید در طراحی برنامه های توسعه مدنظر قرار گیرد.


حوادث دو سال اخیر در کشورهای مختلف و به ویژه زمین‌لرزه، سونامی و به دنبال آن فاجعه هسته‌ای در ژاپن بار دیگر نشان داد که علاوه بر کشورهای کمتر توسعه یافته و در حال توسعه، کشورهای توسعه یافته نیز از ریسک چنین سوانحی در امان نیستند. راه حل مقابله با این ریسک­ها چیست؟......



بنا به گزارش جهانی ارزیابی کاهش خطرپذیری سوانح (GAR)، همچنان میلیون‌ها نفر در معرض این ریسک­ها قرار دارند. این واقعیت، لزوم آغاز تلاشی جدی  در سطح بین‌المللی برای کاهش خطرپذیری سوانح را گوشزد می‌کند.

 * خطرات طبیعی تنها دامن‌گیر کشورهای فقیر و یا توسعه نیافته نیست؛ بلکه کشورهای توسعه یافته را نیز تهدید می‌کند.

در سال 2011 گزارش جهانی ارزیابی کاهش خطرپذیری سوانح در حالی آماده شده است که بحران‌ها همچنان معیشت وجان میلیون‌ها انسان را تهدید می‌کند. تأثیرات فاجعه زمین لرزه هائیتی در ژانویه 2010 و سیلاب­های مخرب پاکستان در جولای 2010 نشان می‌دهد که چگونه خطرپذیری سوانح و فقر با یکدیگر رابطه دارند. در عین حال، در سال 2011، وقوع سیلابهای متعدد در استرالیا، زمین لرزه در کرایست‌چرچ نیوزلند و زلزله، سونامی و فاجعه هسته‌ای پس از آن، در مناطق شمال شرقی ژاپن هشداری هستند مبنی بر این که کشورهای پیشرفته نیز در این زمینه بسیار آسیب‌پذیر هستند. صدها حادثه دیگر نیز که در فضای بین‌المللی کمتر شناخته شده‌اند و اغلب با تغییرات اقلیمی در ارتباط هستند سبب شده است که خسارات فراوان در بنین، برزیل، کلمبیا، فیلیپین و کشورهای دیگر بر جای گذارد. این رخدادها نشان می‌دهند که چگونه خطرپذیری مداوم و مستمر، در اثر خلأهای موجود طی فرآیند توسعه، رشد اقتصادی و جمعیت در معرض (این ریسک ها) به وجود می­آیند. به علاوه، همان‌گونه که بحران ژاپن نشان داد، پیچیدگی و وابستگی موجود میان فناوری‌های جدیدی که جوامع مدرن به آن‌ها وابسته هستند، موجب به وجود آمدن آسیب‌پذیری­های جدیدتر و افزایش ریسک آنها شده است.

 * مشارکت بیش از 130 کشور جهان در ایجاد کامل‌ترین ارزیابی تلاش‌های ملی برای کاهش خطرات ناشی از بحران

 ویرایش دوم گزارش جهانی ارزیابی کاهش خطرپذیری سوانح، منبعی به روز را برای درک و تحلیل ریسک سوانح جهانی فراهم می‌کند. این گزارش با استفاده از حجم زیادی از داده‌های جدید و اصلاح شده به بررسی روندها و الگوهای خطرپذیری سوانح در سطح جهانی، منطقه‌ای و ملی می‌پردازد. این درحالیست که، بیش از 130 کشور جهان در حال ارزیابی خود در زمینه پیشرفت اجرای چارچوب کاری هیوگو (HFA) هستند و به آن چه اکنون کامل‌ترین نگاه جهانی به تلاش‌های ملی برای کاهش خطرپذیری سوانح می­باشد کمک می‌کنند.

 * گزارش تلفات: اولین گام در زمینه قبول مسئولیت و  ارزیابی ریسک حوادث

 نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که محاسبه خسارات ناشی از بروز سوانح، اولین گام در زمینه به مسئولیت پذیری و ارزیابی ریسک سوانح می باشد. سازگار کردن ابزارهای توسعه موجود مانند برنامه­ریزی برای سرمایه‌گذاری عمومی در سطح ملی، انتقال مشروط پول نقد و برنامه‌های موقت در زمینه اشتغال می‌تواند به بهبود تلاش ها در راستای مدیریت خطرپذیری سوانح  و کمک به میلیون‌ها شهروند در معرض ریسک ناشی از آن بینجامد. چنین سیاست‌هایی موجب کاهش ریسک سوانح و گام برداشتن به سوی اهداف چارچوب کاری هیوگو (HFA) می‌شود؛ این اقدامات همچنین برای سازگار نمودن تغییرات اقلیمی و رسیدن به اهداف توسعه هزاره (MDGs) نیز مهم می باشند.

در این راستا موارد ذیل راهبردهایی می­باشند که از تحقیقات جهانی در خصوص مدیریت ریسک سوانح بدست آمده اند:

 1.        روند خطرپذیری: خسارات اقتصادی بیشتر، تلفات کمتر

·        ریسک کشته شدن در اثر گردباد و طوفان و یا سیل در حال حضر نسبت به 20 سال پیش کمتر است؛ مگر برای کسانی که در کشورهایی با تولید ناخالص داخلی پایین و دولت­های ضعیف زندگی می‌کنند.

·        ریسک خسارات اقتصادی همچنان در تمام مناطق جهان در حال افزایش است و اقتصاد کشورهایی را که درآمد کمی دارند به شدت تهدید می‌کند.

·        خطرپذیری گسترده سوانح نشان دهنده مسیر توسعه اقتصادی است.

·        خطرپذیری گسترده امروز ممکن است به ریسک متمرکز فردا تبدیل شود.

·        سوانح تأثیرات منفی و معنی داری را بر رفاه کودکان دارد و سبب مهاجرت در درون کشورها می شود.

 2.       خشک‌سالی: خطر پنهان

·        خشک‌سالی واضح‌ترین تأثیر را بر محصولات کشاورزی می‌گذارد و خسارات جدی در سایر بخش‌های اقتصادی ایجاد می‌کند.

·        خشک‌سالی در سطح جهانی هنوز به عنوان یک ریسک پنهان شناخته می شود و در سطح محلی نیز تأثیرات اجتماعی و اقتصادی آن به شکل نامتناسبی خانواده‌های فقیر روستایی را هدف قرار می‌دهد.

·        ریسک خشک‌سالی، شاید بیش از هر ریسک دیگری، به وسیله تصمیمات اقتصادی و اجتماعی به وجود می‌آیند.

 3.      تلاش‌های جهانی: تأثیرات چارچوب کاری هیوگو (HFA)

·        اعداد و کیفیت بررسی‌ها از پیشرفت چارچوب کاری هیوگو (HFA) نمایانگر نگرانی روز افزون در زمینه کاهش ریسک سوانح است.

·        بحث در مورد علائم و پیشرفت‌ها کمک می‌کند تا زبان و درک مشترک ایجاد شود.

·        در حالی که در زمینه هشدار سریع، آمادگی و پاسخ، پیشرفت‌های خوبی حاصل شده است، کشورها هنوز با مسئله برخورد با دلایل اساسی ریسک، دست و پنجه نرم می‌کنند.

·        هنوز هم به آگاهی متناسب با جنسیت و همچنین آگاهی عمومی، آن چنان که باید رسیدگی نمی‌شود.

·        سرمایه‌گذاری در زمینه خطرپذیری سوانح، به ویژه در بخش‌های مختلف و از طریق دولتهای محلی به شدت محدود است.

 4.      نمایاندن ریسک: سبک و سنگین کردن برای گرفتن تصمیم‌های آگاهانه

·        مقیاس تلفات متعدد، مکرر و احتمالی کافی است تا دولت‌ها را به عمل وادار کند.

·        دولت‌ها مسئول بخش قابل توجهی از کل تلفات قابل پیش‌بینی هستند و به ندرت بودجه پیش‌بینی شده متناسب با این مسئولیت را دارند.

·        دولت‌ها باید تصمیم بگیرند چه میزان از ریسک را می‌توانند خود به عهده بگیرند و چه میزان را می‌توانند منتقل کنند.

·        برنامه ای مشتمل از سیاست‌های آتی، اصلاحی و جبرانی مدیریت ریسک به صرفه‌ترین راه برای کاهش خطرپذیری سوانح و حمایت از توسعه است.

 5.      تعریف دوباره توسعه: بهبود مدیریت ریسک سوانح

·        توسعه را باید دوباره تعریف کرد تا نسبت به ریسک سوانح طبیعی و ریسک اقلیمی حساس باشد.

·         میزان سرمایه‌گذاری عمومی، سبب کاهش میزان سرمایه‌گذاری کنونی در زمینه مدیریت ریسک سوانح می­گردد.

·         می‌توان با هزینه‌ای نسبتاً پایین، گستره امکانات حمایت اجتماعی کنونی را تا حد میلیون‌ها نفر افزایش داد.

·        برنامه‌های موقت در زمینه اشتغال می‌تواند به ایجاد امکانات اجتماعی به منظور کاهش ریسک کمک کند.

·        مدیریت ریسک­های مبتنی بر اکوسیستم، اغلب منجر به تحقق نسبت‌های بسیار جذاب میان هزینه و فایده می‌شود.

·        رویکردهای سنتی در مورد برنامه‌ها و شیوه­های کاربری زمین به شکست انجامیده‌اند.

·        رویکردهای واقعاً مشارکتی، فرصتی را برای بهبود برنامه‌های خلاقانه محلی به وجود می‌آورد.

 6.       اصلاح رویکرد خطرپذیری

·        برای اطمینان از انسجام میان سیاست‌ها و برنامه‌ها، مسئولیت کلی مدیریت ریسک سوانح باید در اختیار یک وزارت‌خانه مرکزی با توانایی سیاسی بالا قرار بگیرد.

·        در صورت محدود بودن قابلیت‌های محلی، رویکردی گسترده‌تر در جهت غیرمتمرکز کردن این قابلیت‌ها می‌تواند بهترین روش باشد.

·         حق دانستن اطلاعات درست در زمینه ریسک سوانح در مرکز ثقل تقاضای اجتماعی و پاسخ‌گویی به آن است.

·        دخالت دادن شهروندان و جوامع تحت تاثیر با این موضوع، نیازمند تغییر در فرهنگ مدیریت عمومی است.

منبع: سامانه اطلاع رسانی مدیریت بحران کشور
تاريخ: ۱۳۹۰/۴/۱۴

نظر کاربران
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما: